Autoblad voor gevorderden
Limozine is een onregelmatig onderhouden blog over auto's en daaraan gerelateerde onderwerpen.

Meld je aan voor de e-mail update
Naam:
 
E-mail:
 
 

door Peter van den Hoogen | 21-09-2010


monte bianco tunnel
Ansichtkaart Mont Blanc tunnel, 1966


21 September. Het is weer voorbij, die mooie zomer. Maar we hebben gelukkig nog de meegebrachte ansichtkaarten. En wat is het toch fantastisch dat men op veel vakantiebestemmingen nog steeds dezelfde postkaarten verkoopt als in de jaren zestig en zeventig! Vooral op plaatsen waar het uitzicht tegenvalt, zoals in de Mont Blanc tunnel, raken ze maar niet door hun voorraad heen. Hoe saaier de locatie, des te groter de kans dat je er oude kaarten uit de rekken kunt trekken. Handig hoor, zo'n oude ansichtkaart; uiteindelijk is zoiets toch bedoeld als souvenir en zodoende krijg je alvast pakweg veertig jaar kado.

Dat is ook meteen het nadeel van oude kaarten op vakantiebestemmingen; ben je eindelijk op die memorabele plek, blijkt dat je er veertig jaar eerder geweest had willen zijn.

Zo moeten er destijds zelfs in de Mont Blanc tunnel bijzondere dingen aan de hand zijn geweest. Zoals op bovenstaande ansichtkaart te zien is, mocht je er alleen doorheen met een Alfa Romeo Giulia! Er werd weleens een uitzondering gemaakt voor een servicebusje (uiteraard van Alfa Romeo) maar in eerste instantie blijkt die tunnel exclusief gegraven te zijn voor eigenaren van een Alfa Romeo Giulia. Bestuurders van overige autotypes moesten destijds nog een andere route nemen naar Frankrijk of Italië.

En dan nog iets vreemds: waarom zou men van exact hetzelfde moment een tweede ansichtkaart in omloop hebben gebracht, met als enige verschil, de hoek van waaruit de foto is genomen?

tunnel2
Hetzelfde moment, andere hoek.

Zou men soms van plan geweest zijn om een driedimensionaal plaatje te maken voor een View-Master reel? Er is aan dieptewerking natuurlijk geen gebrek in zo'n tunnel. Nou, dat moet dan grandioos mislukt zijn, want die twee camerahoeken liggen veel te ver uit elkaar. Probeer daar maar eens een overlappend beeld van te maken; dat is vragen om hoofdpijn.



Misschien had men een onzekere fotograaf in dienst, die maar geen keuze kon maken uit twee verschillende camerastandpunten. Lastig, daardoor moest hij twee camera's tegelijk bedienen want zoals we gezien hebben was ie juist wel heel zeker over het precieze moment waarop de foto genomen moest worden. Toegegeven, die fotograaf kan natuurlijk ook allerlei hoeken hebben uitgeprobeerd terwijl die Johnnycabs geduldig in hun Alfa Romeo's deden alsof ze nog steeds op hetzelfde plekje aan het rijden waren...



Even voor de duidelijkheid: het gaat hier dus over het moment waarop een Alfa Romeo Giulia een tweede Alfa Romeo Giulia in tegengestelde richting is gepasseerd, en optrekt in de richting van weer een andere Alfa Romeo Giulia. Die derde Alfa Romeo Giulia staat verderop voor een rood stoplicht, waardoor ie niet kan aansluiten bij een vierde Alfa Romeo Giulia. Tenslotte lijkt een Alfa Romeo busje aan te komen rijden om te assisteren bij een onfortuinlijke bestuurder. En, ja inderdaad, ook deze automobilist is onderweg in een Alfa Romeo Giulia.

Ik begrijp het al; dit moment is zo onaannemelijk met al die Alfa Romeo's, dat je er minstens twee foto's voor nodig hebt om het te geloven. Zonder die tweede foto hadden we immers nooit geweten dat die auto langs de zijkant toch ook echt weer een Alfa Romeo Giula is.

tunnel3
Ongeveer hetzelfde moment, maar dan iets vroeger of iets later.

Maar we zijn er nog niet. Er bestaat namelijk nog een derde ansichtkaart van ongeveer hetzelfde moment. Hierop zijn de witte en de blauwe Giulia op de voorgrond elkaar nog niet gepasseerd. We kunnen constateren dat de blauwe Giulia ook nog niet langs het groene licht is gereden. Je zou zeggen dat die foto dus eerder genomen moet zijn. Maar waarom staat die witte Giulia links dan nog steeds op dezelfde plek? En dat terwijl ie het stoplicht al voorbij is! Nog vreemder: het busje dat op de camera komt afrijden is hierop dichterbij dan een moment later. Die rijdt dus terug in de tijd of achteruit door de tunnel.

De gebeurtenissen in die tunnel zijn niet bepaald chronologisch te krijgen. De situatie is namelijk nogal chrono-onlogisch. Kennelijk zijn ze daar maar wat aan het schuiven geweest met die auto's. Het is ook vreemd dat ze allemaal een fabrieksnummer op hun raam hebben geplakt en dat alle auto's zijn voorzien van speciale italiaanse kentekenplaten, die exclusief bedoeld waren voor de autobranche. Zou Alfa Romeo enkele werknemers op pad hebben gestuurd om experimenten uit te voeren die het daglicht niet konden verdragen?

Die Alfa Romeo' s mogen dan een lichtpuntje vormen, zonnig is de sfeer in die tunnel allerminst. Aangeprezen in de vorm van een ansichtkaart lijkt de hele setting eerder op een duister schrikbeeld uit de toekomst, dan op een zomerse vakantiegroet uit het verleden. Een toekomst waarin er geen landschappen meer op ansichtkaarten bestaan omdat de hele bevolking noodgedwongen onderaards moest gaan leven, zoals in de dystopische science fiction film THX 1138 van George Lucas.




Beelden uit THX 1138, 1971

monte bianco
Tenslotte een vierde ansichtkaart van de tunnel. Wat blijkt? Zelfs een Giulia met afwijkende carrosserie (coupé van Bertone) komt er niet in.

De 11,6 kilometer lange Mont Blanc tunnel moet veertig jaar geleden ook pure science fiction zijn geweest. Het kan zomaar als inspiratiebron hebben gediend voor één van de vele futurologische illustraties van de gebroeders Das. Logisch dat er ansichtkaarten van moesten komen, ondanks het feit dat er niets te zien was. Die tunnel was niet zo maar een verbinding, het was een weg naar de toekomst. Ze hebben de sfeer daar in de Mont Blanc tunnel destijds in ieder geval goed weten te treffen.

Anno 2010, blijkt juist de binding met het verleden van belang. Alfa Romeo, die dit jaar zijn honderdste verjaardag viert, is' still going strong' en put rijkelijk uit eigen traditie. En juist dit rijke verleden vormt de belofte voor de toekomst; consumenten smullen ervan en autoconcerns azen er op. Een belangrijk aandeel uit dat verleden van Alfa Romeo werd geleverd door de legendarische Giulia. Niet zo vreemd dus, dat de Giulia, in 2012, na een afwezigheid van 34 jaar, opnieuw het daglicht zal zien.

 

giulia



Een van de vele renderings van de toekomstige sedan van Alfa Romeo , die na 34 jaar weer Giulia zal gaan heten.

giulia1962





Bij autobedrijf Ronday op de Plantage Middenlaan in Amsterdam stond een tijdje een Alfa Romeo Giulia Nuova in de werkplaats. Op weg naar mijn studio fietste ik daar vaak langs en geregeld moest ik er even in gaan zitten, om mezelf eraan te herinneren waarom ik ook alweer gek van auto's was. Zittend in een Alfa Romeo Giulia, is dat direct weer duidelijk. Het lastige van die actie was echter, dat ik tegenover de garagehouder steeds weer moest veinzen dat ik interesse had in de auto. In feite had ik dat ook, maar m'n portemonee werkte niet mee.

Die auto stond er al een paar jaar; de wagen was na een reparatie nooit meer opgehaald en Ronday kon de eigenaar niet meer traceren. Omdat ie nogal in de weg stond, besloten ze 'm uiteindelijk te koop aan te bieden voor een zacht prijsje. Dat maakte het voor mij nog ingewikkelder om langs te komen. De laatste keer nam ik mezelf voor om de sublieme zitpositie goed in me op te slaan, zodat ik niet zou vergeten om ooit nog eens een Alfa Romeo Giulia aan te schaffen.

Deze auto combineert namelijk 'best of both worlds'; het biedt de praktische mogelijkheden voor alledaags familiegebruik maar heeft tegelijkertijd een imago als ondeugend scheurijzertje. Dit laatste heeft alles te maken met de talloze optredens in italiaanse politiefilms uit de jaren zeventig waarin de mafia ermee ontkwam en de politie ze als gillende keukenmeiden over de piazza's joeg. Meestal met slechte afloop voor overige weggebruikers tot gevolg. Een overzicht hier.

film

L'Alfa Romeo de papa, die net zo makkelijk dienst deed als vluchtauto bij afrekeningen in het criminele circuit.


Fragmentje uit Inseguimento - Con la rabbia agli occhi (klopjacht - met woede in de ogen) waarin de Giulia zowel vluchtauto als volgauto is.

De Giulia sierde 10 jaar geleden de cover van een CD getiteld Beretta 70, die de beste seventies themes uit italiaanse politiefilms bijeenbracht. Toendertijd nog verkrijgbaar bij Crippled Dick Hot Wax, home of rare grooves.

Nucleo Antirapina
van Brixio, Frizzi & Tempera is een moordnummer!


De politie maakte niet alleen gebruik van berlina's maar vanaf 1968 soms ook van Promiscua's, ook wel Giardinetta's genaamd (stationcars). Die werden niet door Alfa Romeo zelf geproduceerd maar door meerdere kleine carrosseriebedrijfjes. Soms werden ze geleverd als zelfbouwkit. De versie van Colli is verreweg de bekendste. In de hoedanigheid van ex-carabinieri duiken ze soms nog op, zoals vorige week op het Concours d'elegance in Apeldoorn. In totaal gaat het om een paar honderd stuks. Geschat wordt dat slechts 16 Promiscua's de weg op gingen zonder politie outfit, waarvan 11 colli's.

Dat maakt de Promiscua de meest gewilde Giulia. Maar ook aan een gewone Giulia heb je een complete en sportieve klassieker: aan de buitenkant agressief gelijnd, aan de binnenkant subliem afgewerkt. Er bestond geen ander merk die leren stoelen zo verfijnd vormgaf in de jaren zeventig als Alfa Romeo. En, als er intussen geen extra isolatiemateriaal is aangebracht, wordt je natuurlijk continu getrakteerd op het opzwepende rauwe Alfa geluid. Verder is er een serieus solide klikje in de versnellingsbak voelbaar, waardoor je er steeds aan wordt herinnerd dat je professionele techniek onder controle moet houden. Het klikje is niet zo hard en hoorbaar als in een Mercedes W114, maar toch...Ook het dashboard met de grote klokken en het houten stuurtje met de metalen spaken geeft te kennen dat Alfa Romeo precies wist wat de lol van autorijden bepaalt.

En dat betaalt zich uit, want de auto bleef maar liefst 16 jaar in productie. Pas in 1978 verdween de Giulia van het toneel door de komst van de Nuova Giulietta, die vernoemd werd naar een succesvolle sedan uit de jaren vijftig. Die oude Giulietta was weer de voorloper geweest van de Giulia.

De naam Giulia was begin jaren zestig goed gekozen want Giulietta is het verkleinwoord van Giulia en die laatste werd een treetje hoger in de markt gepositioneerd. De nieuwe auto was dus een logische stap omhoog. Verantwoordelijk voor het slagen van de Giulia was Dr. Orazio Satta Puliga, die vooral het uiterlijk een vernieuwend karakter zou geven. Aanvankelijk dacht men aan een aflopende achterkant maar in de windtunnel bleek een zogenaamde Kamm tail voor een lagere weerstandscoëfficiënt te zorgen (0,34).

In de communicatie wisten Umberto Capelli (copywriter) en Aldo Calabresi (art director) daar slim op in te haken door advertenties te bedenken rond de slogan L'ha designata il vento (ontworpen door de wind). Zij zouden jarenlang hoogstaand grafisch en fotografisch publiciteitsmateriaal van de Giulia afleveren.

boekje

ad

Andere tijden: (typo)grafisch geweld van hoog niveau in de advertenties en op het instructieboekje van de Giulia,toen er nog geen communicatiemanagers bestonden en er dus nog succesvol gebruik gemaakt kon worden van de expertise van de grafisch ontwerper. Het was ook de tijd waarin de invloed van het futurisme in het italiaanse grafisch ontwerp nog aan de orde van de dag was. Het artwork is hoogstwaarschijnlijk van de hand van Aldo Calabresi.

De eerste versie van de Giulia, de 1600 Ti (Tourismo Internazionale ) uit 1962, kreeg een jaar later gezelschap van de Giulia Ti Super, een 90 kilo lichtere broer die slechts 501 maal werd geproduceerd. Het vermogen van deze versie was dankzij een hogere compressieverhouding in combinatie met een dubbele carburateur gestegen van 106 naar 129 pk. Topsnelheid: 190 km/u.

De Ti Super is te herkennen aan het groene klavertje vier op de zijkant (Quadrofoglio) en kan worden gezien als de directe voorloper van de beroemde GTA.

Door het wegvallen van de Giulietta onstond een gat in de 1300cc klasse, dat moest worden opgevuld door een nieuwe Giulia met lichtere 1300 motor. Er zouden nog vele uitvoeringen volgen want er werd bijna jaarlijks iets veranderd. Tot 1972 zouden de 1300's in ieder geval te herkennen zijn aan de enkele koplampen en de 1600's aan de dubbele. Vanaf 1974 volgden er een aantal uiterlijke stijlaanpassingen; een gewijzigde achterkant, een hoger geplaatste voorbumper en dubbele lampen van gelijke grootte. De gewijzigde versie werd Nuova Super genoemd. Met dit model kwam tenslotte een einde aan de produktiereeks van één van de meest populaire modellen die Alfa Romeo ooit bouwde.



Wolfgang Egger, tegenwoordig Head of Design bij Audi, put inspiratie uit de vormen van de oude Alfa Romeo Giulia. In 1997 was hij, onder leiding van Walter de Silva, betrokken bij de totstandkoming van de Alfa 156, die in hoge mate verwees naar de traditie van het merk, zonder retro te zijn. De toekomst van Alfa Romeo zou vanaf dat moment worden ingegeven door het verleden.

Nu Alfa Romeo recentelijk van nummers is overgestapt op namen, worden de illustere namen van weleer weer tot leven gewekt. Zo zagen we dit jaar al de Giulietta opnieuw verschijnen. De geschiedenis herhaalt zich want ook dit keer zal die worden bijgestaan door z'n grotere broer, de Giulia.

folder



INGEZONDEN MEDEDELING

advertentie manifesta journal  9