Autoblad voor gevorderden
Limozine is een onregelmatig onderhouden blog over auto's en daaraan gerelateerde onderwerpen.

Meld je aan voor de e-mail update
Naam:
 
E-mail:
 
 



door Peter van den Hoogen | 01-05-2012

Je zult maar in Parijs, na een nachtje te hebben doorgezakt, nietsvermoedend langs de filmset sukkelen waar filmregisseur Michel Gondry momenteel aan het werk is, en plotseling oog in oog staan met tot leven gewekte photoshop mashups van verschillende auto's. Dan kun je wel weer een opkikker gebruiken.

Twee maal een Fiat Uno (foto: blenheim)

De bizarre auto's die daar staan opgesteld zullen in 2013 een rol spelen in Gondry's nieuwe film Mood Indigo, waarin hoofdrollen zijn weggelegd voor Audrey Tautou en Romain Duris. Zo te zien, sneed Gondry de voorkanten van de carrosserieën af en fabriceerde daar achterkanten van andere auto's op, waardoor ze zijn gaan lijken op gestolde momenten waarop twee of meerdere auto's elkaar passeren — zoals je dat in een futuristisch schilderij zou kunnen aantreffen.


Smash-up derby tussen een Renault 6, een Citroen Ami 6 en een Renault 4. (foto: blenheim)

Waar zal de scène met de auto's over gaan? Nachtmerries? Hallucinaties? Het antwoord laat nog even op zich wachten want de opnamen van de film zijn nog maar net begonnen. Maar ze zullen in ieder geval iets te maken hebben met een passage uit het boek L'Écume des jours van Boris Vian, waarop de film is gebaseerd.

Het boek vertelt het verhaal van Colin, een rijke jonge man wiens vrouw Chloé ziek wordt tijdens de huwelijkreis, doordat zij een waterlelie in haar long krijgt. Een pijnlijke en zeldzame aandoening die alleen behandeld kan worden door haar te omringen met bloemen. Het verhaal speelt zich af in Colins fantasiewereld, waarin muziek, vorm en ruimte transformeren onder invloed van zijn eigen gemoedstoestand.

Waar gaat die Peugeot 104 met die Peugeot 404 naartoe? (foto: blenheim)

Zo'n surrealistisch scenario moet in goede handen zijn bij Gondry (o.a bekend van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind); we kennen hem immers van grensverleggende ideeën die zich vaak bevinden op het snijvlak van droom en werkelijkheid. Bovendien toont hij zich in de uitvoer van die ideeën een koning van de mise-en-scène.

Misschien herinnert u zich nog de videoclip van Kylie Minogue, waarin zij tijdens een wandelingetje in een Parijse straat in een 'time loop' belandt, waardoor zij zichzelf op parallelle momenten steeds weer voor de voeten loopt? Niet te filmen hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen. Gondry liet zich voor deze videoclip inspireren door een goocheltruc waar menigeen, zelfs na uitleg, geen touw aan vast weet te knopen.

Hopelijk gaat Mood Indigo ons ook weer verrassen. Eén ding staat vast: Gondry is goed op weg met zijn rijdende beeldmanipulaties. Hoewel de opnamen nog in volle gang zijn, ziet het er nu al fantastisch uit!

Renault 18 met Renault Fuego achterlichten aan de voorkant. (foto: blenheim)

Opel Ascona meets Renault 19 (foto: blenheim)

Twee maal een Peugeot 404 familiale (foto: blenheim)



Een Mercedes-Benz w115 en een Peugeot 106 samengesmolten tot een Renault Espace (foto's: blenheim)

Twee maal een Peugeot 306

Nee, geen photoshop. Twee maal een Renault 21 aan elkaar gelast.


 


 


 




Michel Gondry (8 mei 1963) wilde uitvinder worden maar belandde als drummer in de band Oui Oui, waarvoor hij zelf de videoclipjes maakte. De clips vielen op, waardoor Gondry ook door andere artiesten gevraagd werd om videoclips te maken; eerst alleen door fransen, later ook door Lenny Kravitz, Terence Trent D'arby en Thomas Dolby.

 
Keuze menu in de vorm van een drumstel op de DVD over het werk van Michel Gondry.

Ze trokken de aandacht van Björk, die hem in 1993 vroeg de videoclip te regisseren van Human Behaviour. Daarna ging het snel. Clips voor o.a. Beck, Massive Attack, Daft Punk (aanrader!), Rolling Stones, Radiohead en White Stripes volgden.


Gondry over de goocheltruc die hem inspireerde tot het maken van Come into my world

In 2002 regisseerde hij zijn eerste film: Human Nature, gebaseerd op een script van Charlie Kaufman. Zijn volgende film Eternal Sunshine of the Spotless Mind, die hij wederom met Kaufman maakte, werd zijn bekendste. Het leverde hem een Oscar voor 'Best Original Screenplay' op, die hij deelde met Kaufman en Pierre Bismuth (de franse schrijver die het verhaal schreef waarop het scenario was gebaseerd). Inmiddels is Gondry aan zijn veertiende film bezig.





Audrey Justine Tautou (9 augustus 1978) won in 1998, na diverse rollen in TV producties, een acteerwedstrijd en werd twee jaar later al uitgeroepen tot de meest veelbelovende actrice van Frankrijk. Een jaar later brak zij internationaal door vanwege haar rol in Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain.





Romain Duris (28 mei 1974) startte net als Michel Gondry als drummer. Hij werd in 1993 op straat ontdekt door een directeur van een casting bureau en debuteerde in de film Le péril jeune. Sindsdien speelde hij in 35 films, waaronder CQ van Roman Coppola.





L'ecume des jours vertelt het verhaal van Colin, een rijke jonge man wiens vrouw Chloé ziek wordt tijdens de huwelijkreis, doordat zij een waterlelie in haar long krijgt. Een pijnlijke en zeldzame aandoening die alleen behandeld kan worden door haar te omringen met bloemen. Het aanslepen van bloemen wordt een kostbare aangelegenheid waardoor Colin, die al eerder een kwart van zijn fortuin had geschonken aan het bevriende echtpaar Chick en Alise, door zijn geld raakt. Het bevriende echtpaar kan financieel niet bijspringen omdat Chick verslaafd is aan het kopen van de boeken van Jean-Sol Partre. Alise probeert daaraan een einde te maken door Partre te smeken te stoppen met schrijven. Als Partre weigert wordt hij door Alise vermoord.


Romain Duris, Audrey Tautou en MIchel Gondry op de set van Mood Indigo, enkele weken geleden.
 





Boris Vian (10 maart 1920 - 23 juni 1959) was een alleskunner: ingenieur, jazztrompettist, schrijver, dichter en chansonnier. Hij was opgeleid als technisch ingenieur maar maakte alleen gebruik van zijn technische kennis bij het sleutelen aan zijn eigen auto's. Hij reed o.a. een Panhard X77 Dynamic, een Austin Healey, een Citroën 11CV en een Morgan +4. Zijn grote liefde was echter een Richard Brasier Torpedo uit 1911, waar hij in de jaren vijftig de straten van Frankrijk en België mee onveilig maakte. De auto, die symbool stond voor zijn gebrek aan vertrouwen in de vooruitgang, dook veelvuldig op in zijn geschreven en gezongen teksten.

Still uit de documentaire Boris Vian, la vie jazz, waarin Vian te zien is in zijn favoriete auto: een Richard Brasier Torpedo uit 1911.

 
Vian had een enorme haast in zijn leven omdat hij als kind een hartkwaal had opgelopen door een verwaarloosde angina. Hij verwachtte daardoor niet oud te worden. Toch speelde hij vol overgave trompet in de jazz club "Tabou" in Saint Germain des Près, hoewel er gezegd werd dat iedere noot die hij speelde een dag van zijn leven zou kosten.



Hij schreef en zong meer dan 400 chansons. Het waren zijn indrukwekkende optredens die Serge Gainsbourg zouden doen besluiten ook chansonnier te worden. Zijn chansons werden vertolkt door Juliette Gréco, Nana Mouskouri, Yves Montand en vele anderen. Daarnaast schreef Vian theaterstukken, filmsenario's, artikelen over jazz, 4 dichtbundels en 11 romans. In zijn boeken toonde hij zich een surrealist en absurdist.

 

Zichzelf begeleidend op een harpgitaar gebouwd door Luigi Mozzani

Vian wond zich enorm op over de wijze waarop zijn boek J'irai cracher sur vos tombes (ik spuug op uw graven) verfilmd zou worden. Zozeer zelfs, dat hij tien minuten na aanvang van de première van die film aan een hartaanval overleed. Hij werd 39 jaar.