Autoblad voor gevorderden
Limozine is een onregelmatig onderhouden blog over auto's en daaraan gerelateerde onderwerpen.

Meld je aan voor de e-mail update
Naam:
 
E-mail:
 
 

door Peter van den Hoogen | 30-07-2010





Op dit soort zomerse dagen is de kans aanwezig dat u weer richting het zuiden trekt. Vergeet dan niet om uw bestemming zodanig te kiezen dat u de italiaanse alpen mee kunt pikken op uw reis. Vergeet ook niet een CD'tje mee te nemen van Matt Monro, want niets geeft een beter vakantiegevoel dan onder muzikale begeleiding van het dromerige On Days Like These, nonchalant hangend aan het stuur, een stukje over de italiaanse alpenpassen te gassen.

Vergeet niet om met een ronkende uitlaat door de haarspeldbochten te snijden van de grote Sint-Bernhardpas, die gelegen is tussen Martigny en Aosta, in de richting van Turijn. In de openingstitels van The Italian Job uit 1969 laat Rossano Brazzi in zijn Lamborghini Miura precies zien hoe het moet.

Velen volgden reeds zijn voorbeeld met hun eigen auto, getuige de talrijke filmpjes op YouTube. Hier (Triumph Dolomite Sprint), hier (Maserati Ghibli), hier (BMW 3 serie cabriolet), hier (Alfa Romeo 156), hier (Audi TT), hier (Peugeot 406 Coup), hier (Lancia Fulvia) en hier (Porsche 911). Zelfs Top Gear maakte zich er schuldig aan. Deze film heeft op autogekken namelijk een nogal hoog "Net als in de film, ik wil het..." effect.


De Miura is vernoemd naar een stierenras.

Okee, niet iedere autoliefhebber beschikt over een Lamborghini Miura. Voor velen is alleen al het afleggen van die route over de bergpas bijzonder genoeg om op film vast te leggen en reden genoeg om er On Days like These onder te monteren. Heb je geen klassieke italiaanse sportwagen? Dan maar met je nieuwe japanse motorfiets! Gewoon doen alsof het niets uitmaakt: zonnebril op, On Days Like These eronder, en de film kan beginnen.


Miles Davis met zijn Miura. Let op de 'wimpers' boven de koplampen.

Maar niet iedere autoliefhebber beschikt over een vriendin die te porren is voor een vakantie in Turijn, dus hoe kom je dan in de buurt van de grote Sint- Bernhardpas? Nou, er zijn er zelfs, die hun woonplaats niet eens uitkomen en ook niet over een filmcamera beschikken, maar er toch 'in geslaagd zijn' om een Italian Job ervaring vast te leggen; desnoods in een engelse familieauto door een saaie woonwijk, vastgelegd met mobiele telefoon. Het muziekje van Matt Monro's On Days Like These doet de rest... Wel even de officiële versie blijven gebruiken, en niet een slechte imitatie door Marc Almond!
Soortgelijke filmfragmenten
Filmfragment boven: dezelfde auto, andere film: l'amica (1969)
Filmfragment linksonder: Sisignore (1969). Ook in deze film is de Miura kennelijk thuis op bergwegen en in tunnels. En weer is er sprake van een bus die over de rand kiepert...
Filmfragment rechtsonder: l'Homme orchestre (1970). Nog een keer scheuren over een bergweg en door een tunnel.

Zelf ben ik in 1996, op de terugreis vanuit Toscane, wel in Turijn geweest. Ik was dus verzekerd van de juiste route voor de terugreis. Als je er éénmaal verblijft, ben je natuurlijk verplicht een bezoekje te brengen aan de bijzondere collectie van het Museo dell'automobile Carlo Biscaretti di Ruffia. Turijn is immers de geboortestad van iedere FIAT, en daarmee het startpunt van zo'n beetje de hele italiaanse autoindustrie.


Waar is die motor nou?! In het midden...



Introductie van een one-off: de MiuraRoadster (Brussel, 1968).
Minpuntje: de Miura biedt slechts plaats aan één mede-passagier


Aan een ritje langs de voormalige ontwerpstudio van Giovanni Michelotti aan de Corso Francia 35 hoef je niet te beginnen, daar staat alleen een saai kantoorgebouw. Een raar idee dat in dat suffe kantoor tekentafels stonden waarop de mooiste auto's van de jaren zestig werden geboren.

Leuk is wel, dat Turijn ook, net als de grote Sint-Bernhard pas, is gebruikt als decor voor The Italian Job. Op het dak van de voormalige FIAT fabriek in Lingotto, waar een oude testbaan uit 1928 ligt , is misschien wel de beroemdste scène uit de film geschoten: Mini Coopers die over de daken van de huizen lijken te vliegen.




Mini Coopers uit The Italian Job springen in Lingotto van het dak van de voormalige FIAT fabriek, tussen het wasgoed door, op de daken van de huizenblokken aan de overkant.


En dat was precies het moment waarop ik in de film viel toen ik ergens in 1977 door mijn ouders uit bed werd gehaald tijdens een periode van benauwdheid, veroorzaakt door mijn astma. Mijn ouders dachten dat deze autofilm mij tijdelijk enige verlichting kon bieden. Maar de film duurt dan niet lang meer. Ik ben dan ook jarenlang benieuwd geweest naar de rest van het verhaal, maar omdat ik de titel niet kende (er bestond nog geen internet) en er bij niemand een belletje leek te rinkelen als ik over vliegende Mini Coopers vertelde, begon ik me af te vragen of de film überhaupt wel bestond. Had ik eigenlijk wel een film gezien? Was het niet een gevalletje van zuurstofgebrek in combinatie met hoge koorts geweest die destijds een escapistische hallucinatie had veroorzaakt?

De film werd mij uiteindelijk kant en klaar op videoband in mijn handen gedrukt door Cassie 6, een amsterdamse Deejay waarvoor ik partyflyers ontwierp. Volgens eigen zeggen draaide hij het sfeervolle openingsnummer On Days Like These altijd tegen de ochtend, aan het eind van een housefeest. Hij dacht dat de film mij wel zou aanspreken vanwege de vele spectaculaire achtervolgingen met Mini Coopers door Turijn. De scènes in Turijn bleken goed maar de onbekende openingscène op de bergpas was beter; de rode Lamborghini, de acteur, de zonnebril, de locatie, de muziek, de cameravoering, het speelse scriptvormige lettertype, de zwarte Fiat Dino, de perfect rollende bloemenkrans, kortom alles.

En daarom is het leukste aan Turijn: de kortste weg terug naar Nederland over de grote Sint-Bernhardpas. Helaas was ik in 1996 nog niet in het bezit van mijn Fiat 130 Coupé. Ik moest het toen nog even doen met een gehuurde Peugeot 106 zonder CD speler, maar in gedachten stond On Days Like These natuurlijk op 'repeat'.

Belangrijk detail wanneer u van plan bent over de grote Sint-Bernhardpas te rijden: vermijd overmoedig rijgedrag. De film eindigt niet voor niets nogal letterlijk in een cliffhanger...






Cliffhanger... Het Italian Job team blijft aan het eind van de film achter met een schijnbaar onoplosbaar probleem. De oplossing komt veertig jaar later.





De Lamborghini Miura moet rijden als een droom. Helaas is er een groot verschil tussen een droomervaring en het dromen over die ervaring. In dit geval komen de meesten niet verder dan het laatste. Slechts voor vermogende autogekken als Jamiroquai en Nicolas Cage werd die droom realiteit. Cage moest voor zijn Miura SV/J (ex-Sjah van Iran) wel eerst een recordbedrag van 497.500 dollar aftikken.

De Miura doet het dus goed bij pop- en filmsterren. Logisch, de auto is één brok popcultuur en lijkt afkomstig uit een wereld van sex, gangsters, fashion en eyecandy, zoals we gewend zijn uit spymovies of stripverhalen. Dit is een auto zoals je zou willen dat een auto eruit moet zien: als een psychedelische sexbom met rock 'n roll uit de uitlaat.

Het model combineert zowel de sex appeal van de vrouw als de man. Zo lijken de koplampen op grote ogen met lange wimpers en oogschaduw. De kont is juist weer mannelijk gespierd. Kortom, een mix van erotiek en brute kracht.



De Miura was niet de eerste Lamborghini, maar wel het model waardoor Ferrari plotseling een probleem had. De reden daarvan was de revolutionaire 'mid-engine' layout van het chassis, uitgerust met een dwarsgeplaatste 3.9 v-12 motor.

Dit chassis werd notabene zonder medeweten van de grote baas, door drie werknemers (Dallara, Wallace en Stanzani) in hun vrije avonduren ontwikkeld. De middenmotor constructie die zij voor ogen hadden was weliswaar eerder toegepast in enkele raceauto's, waaronder de Ford GT40, maar nog nooit in een 'high performance' produktiewagen voor op de weg. De bedoeling was om de wagen meer stabiliteit te geven.



Het chassis alleen al was zo bijzonder dat men het tentoonstelde op de salon van Turijn in 1965, waar het kon rekenen op enthousiaste reacties. Ondertussen werd Giorgietto Giugiaro (inmiddels heilig verklaard in Italië) bij Bertone aan het werk gezet om een carrosserieontwerp te tekenen.

Omdat hij Bertone halverwege het project verliet, kwam het ontwerp uiteindelijk op naam van zijn opvolger Marcello Gandini te staan. De auto, die in 1966 aan het publiek werd voorgesteld, werd naar een stierenras vernoemd dat speciaal gefokt werd voor het stierenvechten.

Ferrari zou het concept van de middenmotor voor de grote 12 cilinder motoren nog lang blijven negeren. In plaats daarvan kwamen ze met de Ferrari Dino, die weliswaar was voorzien van een middenmotor, maar met slechts 6 cilinders. Ze probeerden de motor van de 12 cilinder voorin te houden maar Enzo Ferrari moest uiteindelijk, mede onder druk van zijn technici, in het 12 cilinder segment ook overstappen op de middenmotor. Dat gebeurde pas met de Berlinetta Boxer. Het was toen inmiddels 1973...

Lamborghini deed dus een succesvolle gooi in de richting van Ferrari, maar in de strijd tegen het merk met het steigerende paard, bleef het alijd een beetje een 'boerenmerk'. Zou dat werkelijk komen omdat Lamborghini ooit was begonnen met de bouw van landbouwtraktoren? Hoe het ook zij, de produktieauto's van Lamborghini zouden altijd lomper en agressiever ogen dan Ferrari's, nooit sophisticated.

De Miura vormt daarop de uitzondering. Het model combineert de elegantie van Giugiaro met de buitensporigheid van Gandini. Alle overige modellen van Lamborghini gingen slechts voor buitensporigheid.






On Days Like These is het resultaat van een samenwerking tussen Quincy Jones (muziek), Don Black (tekst) en Matt Monro (zang). Munro is niet de enige vertolker van het lied, maar voor de openingstitels van The Italian Job wel de enige juiste keuze.

Herkennen we in zijn stem ook niet onbewust de openingstitels van From Russia With Love ? Dat werd eveneens gezongen door Matt Monro, op diezelfde dromerige manier... Acteur Rossano Brazzi krijgt er een zekere James Bond status door.






De grote Sint-Bernhardpas verbindt het zwitserse Val d'Entremont met het italiaanse Valle d'Aosta. De bergpas is geopend van begin juni tot eind oktober. De rest van het jaar is de weg over de pas onbegaanbaar in verband met sneeuwval. De meeste lol is te beleven aan de italiaanse zijde tussen Bourg-Saint-Pierre en Etroubles. Daar is de weg zeer smal en bestaat ie uit scherpe haarspeldbochten.

De bergpas was al in de romeinse tijd een belangrijke, maar gevaarlijke doorgaansroute. Het gebied werd vernoemd naar Bernhard van Menton die er in de elfde eeuw een klooster stichtte; monniken trokken er op uit om in moeilijkheden geraakte reizigers op te sporen met behulp van hun beroemde Sint-Bernhardshonden.



Eigenlijk is Michael Caine natuurlijk de hoofdrolspeler uit The Italian Job maar wij beperken ons hier even tot de openingstitels en dan is Rossano Brazzi (18 September 1916 – 24 December 1994) onze man.

Brazzi was een italiaans acteur die aanvankelijk in italiaanse en franse films speelde, maar rond het midden van de jaren vijftig internationaal doorbrak met films als Three Coins in the Fountain, en The Barefoot Contessa, waarin hij speelde met Ava Gardner en Humphrey Bogart. Zo verwierf hij hoofdrollen in films als Summertime (samen met Katherine Hepburn) en South Pacific.

Tijdens zijn huwelijk met de italiaanse barones Lidia Bertolini ontmoette hij in Rome de amerikaanse studente Llewella Humphreys, dochter van The Hump, een prominente mafiabaas uit Chicago. De twee kregen een verhouding en daaruit werd een zoon geboren die een amerikaanse verbastering van de achternaam Brazzi meekreeg: Brady.

Brazzi bleef getrouwd met Lidia Bertolini tot haar dood in 1981. Het jaar daarop stapte hij in het huwelijk met de duitse actrice Ilse Fischer, die zich vanaf haar tienerjaren had voorgenomen ooit met Brazzi te trouwen.

 

Peter Collinson (1 April 1936 16 December 1980) werd als tweejarige door zijn ouders, een drukbezet muzikant en actrice, min of meer verlaten. Hij groeide tot zijn achtste jaar op bij zijn grootmoeder. Daarna werd hij overgeplaatst naar de Actors' Orphanage, een school en tehuis voor zestig kinderen die door het acteerberoep van hun ouders weeskind waren geworden. Hij kreeg daar volop de mogelijkheid om te schrijven en toneel te spelen. Via de acteur Noël Coward, die toendertijd directeur was van de instelling, kreeg hij kansen aangeboden en rolde hij het vak in van filmregisseur. Als succesvol regisseur bood Collinson later Coward één van de hoofdrollen aan in zijn film The Italian Job.

Collinson overleed al op 44 jarige leeftijd aan longkanker, lang voordat The Italian Job cultstatus verwierf.

Een andere interessante film van Collinson is Up The Junction uit 1968 en gaat over de working class jeugdcultuur van de jaren zestig. De film is alleen al geinig vanwege de leuke titelsong (en cool bijbehorend hoesje) van Manfred Mann.


Untitled Document