Autoblad voor gevorderden
Limozine is een onregelmatig onderhouden blog over aktuele en niet aktuele auto onderwerpen

Meld je aan voor de e-mail update
Naam:
 
E-mail:
 
 



door Peter van den Hoogen | 26-04-2010

De sterren waren de Mini gunstig gezind want het autootje ontwikkelde zich tot 'celebrity favourite', en groeide uit tot icoon van The Swinging Sixties.

De ontwerper van dit bijzondere produkt was zelf een bekende in Celebrity kringen. Zo maakte Alec Issigonis zijn schetsjes voor de Mini niet op zijn studio in het druilerige Longbridge, maar in een chique restaurant in het zwitserse Davos. Issigonis was daar in gezelschap van uitvinders en architecten, rond het bevriende koninklijke echtpaar Margaret (prinses) en Lord Snowdon (fotograaf en filmregisseur).

Het ontwerp van de Mini zou Issigonis onsterfelijk maken, maar was, in tegenstelling tot wat meestal wordt aangenomen, niet zijn geesteskind. Het concept was afkomstig van Leonard Lord, destijds, hoe saai ook, de directeur van de British Motor Corporation. Lord zocht een engels antwoord op de invasie van duitse bubblecars, die mede als gevolg van de Suez-crisis, hun weg vonden naar de engelse 'working class'. Die bubblecars waren niet meer dan eivormige driewielers die hooguit plaats boden aan twee personen en waarvoor je het complete dak moest openklappen om in te kunnen stappen. Niet bepaald het type voertuig waar een zichzelf respecterend autoconcern warm voor draaide. Lord bedacht een betaalbaar autootje dat klein van buiten was, maar van binnen groot genoeg om vier volwassenen te vervoeren. De auto moest economisch zijn in het verbruik en de passagiers moesten hun bagage mee kunnen nemen.



Vroege schetsen van Issigonis tonen al bijna definitieve vormen van de Mini.

With a little help from my friends
Hoewel niet verantwoordelijk voor het concept, bleek Issigonis van grote waarde als vormgever van het idee. Issigonis wist binnen minimale afmetingen maximale ruimte te creëren. Hij bereikte dit door de motor dwars voorin te plaatsen, een ruimtebesparend rubberen ophangingssysteem toe te passen, kleine wielen op de uiterste hoeken van de carrosserie te plaatsen en de auto te voorzien van voorwielaandrijving. Vooral de rubberen ophanging maakte indruk, maar werd ontwikkeld door de bevriende Alex Moulton, die hetzelfde concept later succesvol zou toepassen op de Moulton Bicycle.


Mini zoals de Mini bedoeld was, een stadsautootje voor de 'Working Class'.

Eenmaal in productie bleek de Mini slecht te verkopen, maar ook nu kwamen vriendschappen weer goed van pas. Lord Snowdon introduceerde de Mini bij de Royal Family; hij bestelde een aangepaste Mini om de jonge Prins Charles in te leren rijden. Verder bedacht Issigonis een unieke marketing stunt: hij nodigde de koningin uit om een rondje te rijden rond Windsor Great park. Met de 'likes' van de Royal Family op zak kwam de verkoop van de Mini op gang bij een onverwacht koperspubliek: Popstars en Celebrities!


Belangrijk mediamoment voor de Mini: fotograaf en filmmaker Antony Armstrong-Jones (Lord Snowdon) en zijn echtgenote Princess Margaret halen in hun Mini Cooper hun kind op bij het ziekenhuis na een ooroperatie. Pas nadat Lord Snowdon veelvuldig in de media werd gesignaleerd met zijn Cooper, kwam de verkoop van de Mini op gang.


Mini's waren ook volop te zien tijdens de Profumo affaire: de call-girl Christine Keeler werd er bij het gerechtshof mee opgehaald en afgezet. John Profumo reed zelf, in tegenstelling tot andere ministers met hun statige zwarte Rovers, in een knalrode Mini waarin Keeler en Profumo sex zouden hebben gehad.

Midden jaren zestig was de Mini geëvolueerd van 'Working Class" gebruiksvoorwerp naar 'Fashion Statement' van de 'Rich and Famous'. Rolemodels van de Swinging Sixties, zoals Twiggy, Mary Quant en Peter Sellers, hadden dit revolutionaire autootje publiekelijk omarmd. De naam Mini alleen al sloot naadloos aan bij de nieuwe minimalistische tijdgeest en was, dankzij de minirok, geladen met hippe, sexy connotaties.


Twiggy en Mini: iconen van de Swinging Sixties.


Charlotte Rampling combineert Mini en Minirok.


Vanessa Redgrave bij een Mini beschilderd met de Union Jack.

Kortom, de Mini was 'in'. De snelle versie, ontwikkeld door John Cooper (opnieuw een vriend van Issigonis), won drie maal de Rallye van Monte Carlo en bezorgde de schattige Mini nu ook een stoer imago. The Beatles konden natuurlijk niet zonder. Zij kregen allevier een Mini Cooper kado van hun manager Brian Epstein. Epstein was zelf al langer gek van Mini's en had er meerdere. Bovendien kon hij zelf auto's leveren want hij was 'silent partner' in het autobedrijf Brydor Cars van zijn vriend Terry Doran (Brydor was een samentrekking van Brian en Doran).


Ringo Starr bij een van de Mini Coopers die deelnam aan de Rallye van Monte Carlo.




Paul McCartney in zijn Radford Mini de Ville GT. Let op het opgeleukte dashboard!

De Beatles kregen natuurlijk geen gewone Coopers. De autootjes waren aangepakt op een manier waardoor ze zich qua uitrusting en luxe konden meten met een Rolls Royce. Ze werden omgetoverd tot superchique scheurijzertjes, overladen met exclusieve accessoires, zoals een lederen interieur, walnoothouten dashboardpanelen, overdreven veel klokjes en metertjes in het dashboard en hoogpolig tapijt op de vloer.. Verantwoordelijk voor al deze dikdoenerij was Harold Radford Coachbuilding Ltd., een firma die vooral bekend stond om het opwaarderen van exotische automerken als Bentley en Aston Martin. Radford had van al dit dure spul nog veel duurder spul gemaakt, in de vorm van 'woodies' en 'shooting brakes'. Je zou verwachten dat Harold Radford de opgeleukte mini's speciaal voor de Beatles had bedacht, maar hij bouwde ze al vanaf 1963. Sterker nog: Radford had ze zelf niet eens bedacht.

Daarover volgende keer meer in het tweede deel van dit artikel: Mini's to the Max!

 






De Mini was 'hot' en 'way out'


Sir Alec explains.


Er wordt altijd beweerd dat Issigonis speciaal voor de Mini de wielen op de uiterste hoeken plaatste om zodoende nog wat ruimte te creëren. Maar als we naar studies kijken van grotere Austins, die hij moest onderbreken vanwege de Mini, zien we dezelfde opstelling. In feite zien we hier toch niets anders dan een supergrote Mini? Niettemin vertoont dit studiemodel prachtige zuivere lijnen en had destijds misschien een concurrent van de Citroen DS kunnen zijn. Issigonis toont zich met dit ontwerp een soort Charles Eames van het autodesign. Pininfarina kon dit project later eigenlijk alleen nog maar verpesten.


Britt Ekland aan de champagne in de showroom van Radford, op de motorkap van haar Mini de Ville die zij kado kreeg van haar man Peter Sellers.


Prins Charles was de Mini, waarin hij had leren rijden, trouw gebleven tot aan zijn studietijd. Hier arriveert hij bij de Universiteit van Cambridge.


Carnaby street in the sixties. Mode en Mini's bepalen het straatbeeld.


Coverillustratie van Alan Aldridge voor The Sunday Times. Aldridge maakte eerder al illustraties voor The Beatles en ontwierp platenhoezen voor The Rolling Stones en The Who.


Schattige Mini: het gestreepte autootje Stripey uit de afgekeurde kindertelevisieserie Candy and Andy van Gerry Anderson (die eerder wel successen boekte met The Thunderbirds).


Stoere Mini: James Garner met zijn Cooper met dikke banden.


Enzo Ferrari was enthousiast over Mini. Zijn eerste, die hij kado kreeg van Issigonis, stuurde hij terug naar Engeland omdat het stuur rechts zat. Ferrari zou er zelf nog drie aanschaffen. Op de foto: Ferrari en Issigonis bij een speciale italiaanse uitvoering met nogal wat extra verlichting.


De Radford Mini de Ville GT van Paul McCartney is misschien wel de meest begerenswaardige Mini van de Beatles. De uitvoering is nog redelijk beschaafd. De kleur en vooral de achterlichten lijken geinspireerd door Aston Martin.


Ringo Starr had een bijna amerikaans gecustomizede Radford. De auto was voorzien van een vijfde deur zodat Ringo zijn drumstel mee kon komen.


De stoere zwarte Radford Mini de Ville GT van John Lennon is kort te zien in de televisie documentaire Sex, Drugs and Rock'n'Roll: The 60's Revealed.


Radford Mini de Ville GT van George Harrison, die oorspronkelijk ook zwart was, werd door Harrison beklad met hippiesymboliek en figureerde in de film The Magical Mystery Tour.


Actrice Doreen Moore speelde een rolletje in de film "I'll never forget What'sisname'. Volgens dit filmpje hield ze een Mini als huisdier. Wat er sindsdien van Doreen Moore geworden is, valt zelfs op internet niet te achterhalen. Kennelijk is iedereen haar naam vergeten...